İslami İsimler ve Anlamları

Ahmed, ح م د kökünden gelir ve üstünlük kalıbındadır: "en çok öven" ya da "en çok övülen". Kur'an'da tam olarak bir kez geçer — Saff 61:6'da Hz. Îsâ'nın kendisinden sonra gelecek elçiyi müjdelediği ayette.

Aleynâ, Arapçada "üzerimize, bize" anlamına gelen bir edat-zamir birleşimidir ve Kur'an'da elliden fazla ayette bu anlamda geçer. Bir özel isim ya da tek başına anlamlı bir kelime değildir; "en yüce" karşılığı başka bir kelimeye aittir.

Ali, ع ل و kökünden gelir ve "yüce, yüksek" anlamındadır. Kelime Kur'an'da bir kişi adı olarak değil, Allah'ın sıfatı olarak geçer — Âyetü'l-Kürsî bu sıfatla biter: "ve hüve'l-aliyyü'l-azîm".

Asel, Arapça "bal" demektir. Kur'an'da tam olarak bir kez geçer: Muhammed 47:15'te cennet tasvirinde "süzülmüş baldan ırmaklar" ifadesinde. Nahl suresindeki bal ayeti ise bu kelimeyi kullanmaz, arıyı ve içeceğini anlatır.

Âişe, ع ي ش kökünden gelir ve "yaşayan, hayat dolu" anlamındadır. İsim Kur'an'da geçmez ama aynı kök geçer: Hâkka 69:21'de "hoşnut bir hayat" anlamındaki "îşe" kelimesi bu köktendir.

Azrâ, Arapça ع ذ ر kökünden gelir ve "el değmemiş, bakire" anlamındadır. Kelime Kur'an'da hiç geçmez. İsmin Hz. Meryem'le kurulan bağı, Kur'an'ın onun için kullandığı ifadelerden değil klasik kullanımdan gelir.

Betûl, ب ت ل kökünden gelir ve "kendini yalnızca Allah'a veren, dünyadan ayrılan" anlamındadır. Kök Kur'an'da bir kez geçer: Müzzemmil 73:8'de "kendini bütünüyle O'na ver" emrinde. İsim, Hz. Meryem ve Hz. Fâtıma'nın lakabı olarak yerleşmiştir.

Beyzâ, "bembeyaz" anlamına gelir ve ب ي ض kökünden gelir. Kur'an'da altı ayette geçer; beşinde Hz. Mûsâ'nın bembeyaz olan elini, birinde ise cennetteki içeceği niteler.

Duhâ, güneşin yükselmeye başladığı kuşluk vaktidir. Kur'an'ın 93. suresi bu adı taşır ve "Kuşluk vaktine yemin olsun" diye başlar. Kelime ayrıca A'râf 7:98 ve Tâhâ 20:59'da vakit bildirmek için kullanılır.

Ecrin, Arapça "ecr" kelimesinin çekimli bir biçimidir ve "karşılık, ödül, emeğin bedeli" anlamına gelir. Kur'an'da bu kök yüz otuz yerde geçer. Yaygın olarak verilen "Allah'ın hediyesi" karşılığı ise kelimenin anlamıyla tam örtüşmez.

Elif, Arap alfabesinin ilk harfinin adıdır. İsme yüklenen "yakınlık, kaynaşma" anlamı, harfle aynı harflerden oluşan ا ل ف kökünden gelir; "ülfet" ve "te'lif" kelimeleri de bu köktendir. Kur'an'da Elif adında bir kişi anılmaz.

Emîr, أ م ر kökünden gelir ve "buyuran, yöneten" anlamındadır. Kelime Kur'an'da geçmez ama kökü çok sık geçer; Nisâ 4:59'daki "buyruk sahipleri" (ülü'l-emr) ifadesi aynı köktendir. Emre ise ayrı bir isimdir, Türkçe kökenlidir.

Esmâ, Arapçada "isim" kelimesinin çoğuludur: "isimler". Kelime Kur'an'da bu anlamda geçer, örneğin A'râf 7:180'de "el-esmâü'l-hüsnâ" (en güzel isimler) terkibinde. Kişi adı olarak geçmez.

Eymen, ي م ن kökünden gelir ve "sağ taraf" demektir; aynı kök bereket ve uğur anlamı da taşır. Kelime Kur'an'da üç ayette "sağ yan" anlamında geçer: Meryem 52, Tâhâ 80 ve Kasas 30.

Fâtıma, ف ط م kökünden gelir ve "sütten kesen, ayıran" anlamındadır. Kur'an'da geçmez; ismin dini bağlamı Hz. Peygamber'in kızı Hz. Fâtıma'dan gelir. Fatma, aynı ismin Türkçedeki yaygın söyleyişidir.

Hârûn, Hz. Mûsâ'nın kardeşi ve ona verilen yardımcının adıdır. Kur'an'da yirmi kez geçer. Kur'an onu özellikle konuşma kabiliyetiyle anar: Hz. Mûsâ, dilinin daha düzgün olduğu için onun kendisine yardımcı verilmesini ister.

Hasan, ح س ن kökünden gelir ve "güzel, iyi" anlamındadır. Bu kök Kur'an'da yüz seksenden fazla yerde geçer — ihsan, hüsn, hasene ve ahsen kelimeleri hep buradandır. Bir kişi adı olarak ise geçmez.

Hadîce, Arapça خ د ج kökünden gelir ve klasik sözlüklerde "vaktinden önce doğan" anlamıyla açıklanır. İsim Kur'an'da geçmez; dini bağlamı Hz. Peygamber'in ilk eşi ve ilk iman eden kişi olan Hz. Hatice'den gelir.

Havvâ, Hz. Âdem'in eşinin adı olarak bilinir ama bu ad Kur'an'da HİÇ geçmez. Kur'an ondan her defasında "eşi" (zevce) diye söz eder. İsim, Tevrat kaynaklı rivayetler ve klasik tefsir literatürü yoluyla gelmiştir.

Hüseyn, "Hasan" isminin küçültme biçimidir ve aynı ح س ن kökünden gelir: "küçük güzel, güzelcik". Kur'an'da geçmez. İsmin yaygınlığı Hz. Peygamber'in torunu Hz. Hüseyin'den gelir.

İbrâhîm, Kur'an'da altmış dokuz kez geçer ve Hz. Mûsâ'dan sonra en çok anılan isimdir. 14. sure onun adını taşır. İsim İbranice kökenlidir; klasik kaynaklarda "çokluğun babası" anlamıyla açıklanır.

İrem, Kur'an'da bir kez geçer: Fecr 89:7'de "sütunlar sahibi İrem" olarak. Bir kişi adı değil, Âd kavmiyle anılan bir yer ya da topluluk adıdır. Ayetin bağlamı bu topluluğun helâk edilişidir.

Kerem, ك ر م kökünden gelir; "cömertlik, soyluluk, değerlilik" anlamlarını taşır. Aynı kökten gelen "kerîm" Kur'an'da yirmi üç yerde geçer ve El-Kerîm, Allah'ın isimlerindendir.

Mehmet, Muhammed isminin Türkçedeki söyleyiş biçimidir; ayrı bir isim değildir. Aynı kökten gelir ve "çokça övülen" anlamını taşır. İki biçimin ayrı yazılması Osmanlı dönemindeki bir yazım geleneğinden doğmuştur.

Meryem, İbranice kökenli bir kız ismidir. Kaynaklarda "ibadet eden, Rabbine adanmış kadın" anlamıyla açıklanır. Kur'an'da adı açıkça anılan tek kadındır ve 19. sure onun adını taşır.

Mi'râc, "yukarı çıkma aracı, merdiven" demektir. Bu tekil biçim Kur'an'da GEÇMEZ; çoğulu "meâric" iki ayette geçer ve 70. sure bu adı taşır. Miraç olayının anlatıldığı İsrâ 17:1'de de kelime kullanılmaz.

Muhammed, "çokça ve tekrar tekrar övülen" anlamına gelir; ح م د (hamd) kökünden gelir. Kur'an'da tam olarak dört ayette geçer: Âl-i İmrân 144, Ahzâb 40, Muhammed 2 ve Fetih 29. 47. sure de bu adı taşır.

Mûsâ, Kur'an'da en çok anılan peygamber adıdır: yüz otuz altı kez geçer. İsim İbranice kökenlidir ve klasik kaynaklarda "sudan çıkarılan" anlamıyla açıklanır; bu, sandıkla nehre bırakılışına dayanır.

Mustafâ, ص ف و kökünden gelir ve "seçilmiş, süzülüp ayrılmış" anlamındadır. İsim Kur'an'da geçmez ama kökü geçer: "istafâ" (seçti) fiili on bir ayette, "el-mustafayn" (seçilmişler) ise Sâd 38:47'de bulunur.

Nisâ, Arapçada "kadınlar" demektir; "kadın" kelimesinin çoğuludur ve tekili farklı bir kökten gelir. Kur'an'ın 4. suresi bu adı taşır ve kelime Kur'an'da kırk altı kez geçer.

Ömer, ع م ر kökünden gelir; "ömür, uzun yaşam" anlamı taşır. Aynı kökten "imar" (bayındır kılma) kelimesi de gelir. İsim Kur'an'da geçmez ama kök geçer: Yûnus 10:16'da "ömür", Tevbe 9:18'de "mescitleri imar etmek" anlamında.

Râbia, Arapçada "dördüncü" demektir; "erbaa" (dört) ile aynı köktendir. Kelime Kur'an'da iki ayette "dördüncüleri" biçiminde geçer: Kehf 18:22 ve Mücâdele 58:7.

Ravza, Arapçada "yeşil ve sulak bahçe" demektir. Kur'an'da iki ayette geçer: Rûm 30:15'te tekil, Şûrâ 42:22'de çoğul biçimiyle ve her ikisinde de iman edenlere vaat edilen yeri anlatır.

Selîm, س ل م kökünden gelir ve "sağlam, kusursuz, esenlikte olan" anlamındadır. Kur'an'da iki ayette "kalb-i selîm" (sağlam kalp) terkibinde geçer: Şuarâ 26:89 ve Sâffât 37:84.

Sena adı Arapçada iki AYRI kelimeye dayanabilir: "senâ" (ثناء) övgü, "senâ" (سنا) parlaklık. Türkçede ikisi de aynı yazılır ama kökleri farklıdır. Kur'an'da yalnızca ikincisi geçer — Nûr 24:43'te şimşeğin parıltısı için.

Tâhâ, Kur'an'ın 20. suresinin ilk ayetidir ve hurûf-ı mukattaa denilen harf gruplarındandır. Anlamı üzerinde klasik tefsirlerde görüş birliği yoktur. "Peygamberimizin isimlerindendir" görüşü klasik kaynaklarda geçer ama sahih bir hadise dayandırılmaz.

Talh, Kur'an'da bir kez geçer: Vâkıa 56:29'da cennet tasvirinde bir ağaç adı olarak. Klasik tefsirler bu ağacın muz mu yoksa dikensiz bir ağaç mı olduğunda ayrılır. İsmin yaygınlığı sahâbeden Talha b. Ubeydullah'tan gelir.

Yâsîn, Kur'an'ın 36. suresinin ilk ayetidir ve hurûf-ı mukattaa denilen harf gruplarındandır. Anlamı üzerinde görüş birliği yoktur. "Peygamberimizin isimlerindendir" görüşü klasik tefsirlerde geçer, sahih hadisle sabit değildir.

Yûnus, İbranice kökenli bir peygamber adıdır ve aslı "güvercin" anlamına gelen Yônâh biçimidir. Kur'an'da adıyla dört ayette geçer; ayrıca "Zünnûn" ve "balık sahibi" nitelemeleriyle anılır. 10. sure onun adını taşır.

Yûsuf, İbranice kökenli bir erkek ismidir ve "Allah artırsın, çoğaltsın" anlamındaki bir duadan gelir. Kur'an'da bir peygamber adı olarak geçer; 12. sure onun adını taşır ve tamamı onun kıssasına ayrılmıştır.

Zehrâ, ز ه ر kökünden gelir ve "parlak, ışıldayan, çiçek gibi açan" anlamındadır. İsim Kur'an'da geçmez ama kök geçer: Tâhâ 20:131'de "dünya hayatının süsü" ifadesindeki "zehre" kelimesi bu köktendir.

Zeynep, Arapça kökenli bir kız ismidir. Kaynaklarda en yaygın olarak "babasının ziyneti, değerli ve güzel olan" anlamıyla açıklanır. Ayrıca güzel kokulu bir bitkinin adı olduğu da nakledilir.