Korunmak için hangi dua ve sureler okunur?

Kaynaklarda depreme özel bir dua bildirilmez. Musibet anında okunduğu bildirilen metin, Bakara suresi 156. ayette geçen "innâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn" ifadesi ve Müslim'de bu ifadeye eklenen musibet duasıdır.

Evden çıkarken okunan dua, Ebû Dâvûd ve Tirmizî'de nakledilen "Bismillâh, tevekkeltü alallâh, lâ havle velâ kuvvete illâ billâh" ifadesidir. Üç bölümden oluşur: besmele, tevekkül ve güç beyanı.

Eve girerken okunan dua, Ebû Dâvûd'da nakledilen "Bismillâhi velecnâ ve bismillâhi haracnâ ve alallâhi rabbinâ tevekkelnâ" ifadesidir. Girişi ve çıkışı aynı cümlede anar.

Korku anında okunan en bilinen ifade, Âl-i İmrân suresi 173. ayette geçen "Hasbünallâhu ve ni'me'l-vekîl" cümlesidir. Ayetin bağlamı önemlidir: tehdit gerçektir, inkâr edilmez; karşısına bir dayanak konur.

Korunma için en sağlam kaynaklı dua, Müslim'de nakledilen "Eûzü bi-kelimâtillâhi't-tâmmâti min şerri mâ halak" ifadesidir. Ayrıca Felak ve Nâs sureleri doğrudan sığınma sureleridir.

Nazar için sahih kaynaklarda bildirilen şey, sığınma metinlerinin okunmasıdır. Buhârî'de Hz. Peygamber'in Felak ve Nâs sûrelerini okuduğu aktarılır. Nazar boncuğu, kurşun dökme ve belirli sayıda okuma gibi uygulamaların ise kaynaklarda karşılığı yoktur.

Tuvalete girerken okunduğu Buhârî ve Müslim'de bildirilen dua "Allâhümme innî eûzü bike mine'l-hubusi ve'l-habâis" ifadesidir. Çıkarken ise tek kelimelik bir bağışlanma dileği söylenir: "gufrâneke".

Uyumadan önce okunan en kısa ve en sağlam kaynaklı dua, Buhârî'de nakledilen "Bismike Allâhümme emûtü ve ahyâ" ifadesidir. Kısalığına rağmen uykuyu ölüm ve dirilişle ilişkilendiren bir yapı taşır.

Yolculuk duası, Müslim'de nakledilen ve binite binildiğinde okunan duadır. Metninin ilk bölümü Zuhruf suresi 13-14. ayetlerden alınmıştır.

Kur'an cehennemi çoğunlukla cennetle aynı bağlamda anar; tasvirler tek başına değil, iki sonucun karşılaştırıldığı yerlerde gelir. Ayrıca cehennemle ilgili ayetlerin önemli bir kısmı bir uyarıyla değil, bağışlanma çağrısıyla biter.

Haset kökü Kur'an'da dört yerde geçer: Bakara 109, Nisâ 54, Fetih 15 ve Felak 5. Metnin hasede karşı önerdiği şey bir savunma değil, bir yön değişikliğidir: bakışı başkasının elindekinden çevirmek ve istemeyi doğrudan Allah'a yöneltmek.

Kur'an'da korunma, bir nesneye veya işleme değil, sığınmaya bağlanır. Kullanılan iki kalıp vardır: "eûzü" (sığınırım) ve "hafiz" (koruyan). Aşağıdaki ayetler bu iki kalıbın geçtiği temel yerlerdir.

Kur'an şeytanı güçlü bir zorlayıcı olarak değil, çağıran bir taraf olarak anar. İbrâhîm 22'de şeytanın kendisi bunu söyler: sizin üzerinizde bir gücüm yoktu, sadece çağırdım. Nûr 21 ise yolu tarif eder — "adımlarına uymayın".

A'râf suresi 206 ayettir. 180. ayeti "En güzel isimler Allah'ındır; O'na onlarla dua edin" der; 55-56. ayetleri duanın nasıl edileceğini bildirir.

Cin suresi 28 ayettir. Kur'an'da cinlerin doğrudan konuşturulduğu bölümdür ve sure, gaybın bilgisinin kimseye açılmadığını bildirerek biter.

En'âm suresi 165 ayettir. 59. ayeti gaybın anahtarlarının Allah katında olduğunu bildirir; 108. ayeti başkalarının inandıklarına sövmeyi yasaklar.

Enfâl suresi 75 ayettir. 2-4. ayetleri mümini beş nitelikle tanımlar; 61. ayeti karşı taraf barışa yanaştığında barışa yanaşmayı emreder.

Felak suresi Kur'an'ın 113. suresidir ve 5 ayettir. Adı "yarılıp çıkan" anlamına gelir. Nâs suresiyle birlikte "muavvizeteyn" (iki sığınma suresi) adıyla anılır.

Fîl suresi 5 ayettir ve adı "fil" anlamına gelir. Kâbe'yi yıkmak üzere gelen ordunun akıbetini anlatır ve tamamı bir soruyla başlar.

Hac suresi 78 ayettir. 37. ayeti kurbanda ölçünün ne olduğunu bildirir; 78. ayeti ise dinde zorluk yüklenmediğini söyler.

Hicr suresi 99 ayettir. Dokuzuncu ayeti Kur'an'ın korunmasını bildirir; 56. ayeti ise rahmetten ümit kesmeyi sapkınlıkla anar.

Kehf suresi 110 ayettir ve adı "mağara" anlamına gelir. Dört kıssa taşır ve fazileti hakkındaki rivayetlerin bir kısmı sahih, bir kısmı tartışmalıdır; bu sayfa ikisini ayırır.

Kureyş suresi 4 ayettir. Kureyş'in ticaret yolculuklarını anar ve son ayetinde iki nimeti birlikte sayar: açlıktan doyurmak ve korkudan güvene kavuşturmak.

Mâide suresi 120 ayettir. 32. ayeti bir cana kıymayı bütün insanlığa kıymaya denk sayar; 8. ayeti kinin adaleti bozmasını yasaklar.

Mülk suresi 30 ayettir ve Tebâreke adıyla da bilinir. İkinci ayeti ölümü ve hayatı birlikte, ikisini de yaratılmış olarak anar ve ölçüyü "daha çok" değil "daha güzel" olarak koyar.

Mü'minûn suresi 118 ayettir. İlk on bir ayeti kurtuluşa erenlerin niteliklerini sayar; 12-14. ayetleri ise yaratılışın aşamalarını anlatır.

Nâs suresi Kur'an'ın son suresidir ve 6 ayettir. Adı "insanlar" anlamına gelir. Felak suresiyle birlikte "muavvizeteyn" adıyla anılır ve tek bir şeyden sığınır: vesvese.

Nisâ suresi 176 ayettir. 135. ayeti adaleti kişinin kendi ve yakınları aleyhine bile ayakta tutmayı emreder; 36. ayeti iyilik edilecekleri dokuz başlıkta sayar.

Ra'd suresi 43 ayettir ve adı "gök gürültüsü" anlamına gelir. 28. ayeti bu sitedeki huzur konusunun merkezindedir; 11. ayeti ise değişimin şartını bildirir.

Şuarâ suresi 227 ayettir. 80. ayeti şifayı Allah'a, hastalanmayı kendine bağlayan ifadesiyle bilinir; 89. ayeti selim kalpten söz eder.

Târık suresi 17 ayettir ve adı "geceleyin gelen" anlamına gelir. Dördüncü ayeti kısa ve kesindir: hiçbir can yoktur ki üzerinde bir koruyucu bulunmasın.

Ed-Dârr, "zarar veren; zararı takdir eden" anlamına gelir. Kur'an'da bu isim kalıbında geçmez; kök fiil halinde bulunur. Klasik kaynaklarda bu isim En-Nâfi' ile birlikte anılır, tek başına zikredilmesi uygun görülmez.

El-Azîz, "mutlak güç sahibi ve yenilmez olan" anlamına gelir. Kur'an'da doksandan fazla yerde geçer ve çoğunlukla "hakîm" (hikmet sahibi) ismiyle birlikte kullanılır; bu birliktelik gücün hikmetle sınırlandığını bildirir.

El-Basîr, "her şeyi gören" anlamına gelir. Kur'an'da kırktan fazla yerde geçer ve genellikle Es-Semî' ile birlikte kullanılır. Kökteki anlam yalnızca göz ile görmeyi değil, kavrayışı da içerir.

El-Hafîz, "koruyan ve kaydını tutan" anlamına gelir. Kökte iki anlam birlikte bulunur: bir şeyi zarardan korumak ve unutmadan aklında tutmak. Kur'an'da her iki yönüyle de kullanılır.

El-Hakem, "hükmü kesin olan ve aralarında hüküm veren" anlamına gelir. Kur'an'da En'âm suresi 114. ayette bu kalıpta geçer. Aynı kökten gelen "hikmet" kelimesi, hükmün keyfî değil bir amaca uygun olduğunu bildirir.

El-Hakk, "varlığı gerçek olan ve değişmeyen" anlamına gelir. Kelime Türkçede hem "gerçek" hem "hak edilen" anlamında kullanılır; Arapçada ikisi aynı kökten gelir ve bu birlik ismin anlamını belirler.

El-Kâdir, "gücü her şeye yeten" anlamına gelir. Kökte iki anlam birlikte bulunur: güç yetirmek ve ölçü belirlemek. Bu yüzden kudret ile kader aynı köktendir.

El-Kahhâr, "her şeye mutlak surette galip gelen" anlamına gelir. Kur'an'da geçtiği yerlerin neredeyse tamamında "vâhid" (bir) ismiyle birlikte kullanılır; bu birliktelik tevhid vurgusu taşır.

El-Kaviyy, "gücü sınırsız ve tükenmez olan" anlamına gelir. Kur'an'da genellikle El-Azîz veya El-Metîn ile birlikte geçer; vurgusu gücün azalmaması ve yorulmamasıdır.

El-Kayyûm, "kendi kendine var olan ve her şeyi ayakta tutan" anlamına gelir. Kur'an'da üç ayette geçer ve üçünde de El-Hayy ile birliktedir. Kelime iki anlamı birden taşır: kendi varlığı başkasına bağlı olmamak ve başkalarının varlığını sürdürmek.

El-Mâni', "dilediğini engelleyen ve koruyan" anlamına gelir. Kur'an'da bu kalıpta geçmez; yalnızca Tirmizî'nin naklettiği listede yer alır. Klasik kaynaklarda tek başına değil, veren isimlerle birlikte anılması gerektiği belirtilir.

El-Melik, "mutlak hükümranlığın sahibi" anlamına gelir. Kur'an'da bu kalıpta birkaç ayette geçer ve ortak vurgusu şudur: gerçek mülkiyet ve egemenlik geçici değil, kalıcıdır ve yalnızca Allah'a aittir.

El-Müheymin, "her şeyi gözetip koruyan ve denetleyen" anlamına gelir. Kur'an'da iki yerde geçer; birinde Allah için, diğerinde Kur'an'ın önceki kitaplar üzerindeki konumu için kullanılır.

El-Muktedir, "gücü eksiksiz ve karşı konulamaz olan" anlamına gelir. El-Kâdir ile aynı köktendir; iftiâl kalıbı gücün tam ve engellenemez biçimde kullanıldığını bildirir.

El-Mü'min, "güven veren ve doğrulayan" anlamına gelir. İnsanlar için kullanıldığında "iman eden" demektir; Allah için kullanıldığında anlamı değişir ve güvence veren, verdiği sözü doğrulayan manasına gelir.

El-Vâlî, "her şeyi yöneten ve işlerini üstlenen" anlamına gelir. El-Veliyy ile aynı köktendir. Kur'an'da bu kalıpta geçmez; Ra'd 13:11'de olumsuz bir cümlede "vâl" biçiminde bulunur.

El-Veliyy, "dost, yardımcı ve koruyucu olan" anlamına gelir. Kökteki asıl anlam yakınlıktır; dostluk, yardım ve yöneticilik anlamlarının hepsi bu yakınlıktan türer.

En-Nâfi', "fayda veren; yararı yaratan" anlamına gelir. Kur'an'da bu isim kalıbında geçmez; kök fiil halinde bulunur. Klasik kaynaklarda bu isim Ed-Dârr ile birlikte anılır, tek başına zikredilmesi uygun görülmez.

Er-Rakîb, "gözetleyen ve murakabe eden" anlamına gelir. Kur'an'da üç yerde geçer. Kökteki anlam, bir şeyi bekleyip izlemeyi ve boynunu uzatarak bakmayı ifade eder.

Eş-Şehîd, "her şeye şahit olan ve her yerde hazır bulunan" anlamına gelir. Kökte üç anlam birlikte bulunur: görmek, hazır olmak ve tanıklık etmek. Türkçedeki "şehit" kelimesi de aynı köktendir.

Akşam zikirleri, gün batımından sonra okunması kaynaklarda bildirilen metinlerdir. Sabah zikirleriyle büyük ölçüde aynıdır; farkı, iki ifadenin zaman kalıbının değişmesidir.

Âyetü'l-Kürsî, Bakara suresinin 255. ayetidir. Kur'an'da Allah'ın en kapsamlı nitelendiği ayettir ve Müslim'de yer alan sahih bir rivayette Kur'an'daki en büyük ayet olarak anılır. Ayette bir okuma sayısı ya da sonuç vaadi bulunmaz.

Eûzü, "Eûzü billâhi mine'ş-şeytâni'r-racîm" cümlesiyle Allah'a sığınmaktır. Nahl 98 bunu Kur'an okumadan önce emreder. Ayetin dikkat çeken yanı, sığınmayı okumanın ardına değil önüne koymasıdır.

"Hasbünallâhü ve ni'me'l-vekîl" — "Bize Allah yeter; O ne güzel vekildir" demektir. Âl-i İmrân 173'te bir korkutma karşısında verilen cevap olarak geçer. Ayetin dikkat çeken yanı, korkutmanın imanı azaltmak yerine artırdığını bildirmesidir.

Sabah zikirleri, hadis kaynaklarında sabah vaktine özel olarak nakledilen dua ve zikirlerdir. Aşağıdaki metinler sahih kaynaklarda yer alan en yaygın örneklerdir.

Uyku öncesi zikirler, yatağa girildiğinde okunduğu hadis kaynaklarında bildirilen metinlerdir. Namaz sonrası tesbihattan farkı sayıda görülür: bu rivayette tekbir 33 değil 34'tür.

Buhârî Sahîh'inde âhiretle ilgili rivayetleri iki ayrı yerde toplar: Kitâbü'r-Rikāk'ın sonundaki bâblar kıyametin ânî gelişinden havza kadar olayın sırasını izler, Kitâbü bed'i'l-halk ise cennet ile cehennemin vasfını konu edinir. Aşağıdaki 34 hadis bu iki bölümden seçilmiştir — kıyametin gündelik işin ortasında kopması, haşrin nasıl olacağı, hesap ve kısas, hesapsız girenler, havz ile kevser ve cennet ile cehennem tasvirleri.

Buhârî Sahîh'inde yaratılışın başlangıcına ayrı bir bölüm ayırır: Kitâbü Bed'i'l-halk. Aşağıdaki yirmi yedi hadis o bölümün meleklere ve İblîs'e ayrılmış üç bâbından seçilmiştir. Rivayetlerde meleklerin kendi kararı yoktur; şeytana verilen iş ise çağırmak, hatırlatmak ve dikkat çalmaktır.

Buhârî Sahîh'inde Allah'ın birliği, isimleri ve sıfatlarına ayrı bir bölüm ayırır: Kitâbü't-Tevhîd. Aşağıdaki otuz dokuz hadis bu bölümden seçilmiştir — tevhîde çağrının önceliği, Allah'ın isimleriyle dua ve sığınma, rahmetin gazabı aşması, isimlerin sayısı ve bölümün ikinci yarısını kaplayan Allah'ın kelâmı bahsi.

Buhârî'nin Kusûf bölümünün çekirdek rivayeti açık bir düzeltmedir: güneş ve ay hiç kimsenin ölümü ya da hayatı için tutulmaz; bunlar Allah'ın âyetlerindendir. Aynı yapı yağmur tarafında da görünür — "şu yıldızın doğuşuyla yağdı" diyen, yağmuru yıldıza bağlamış olur. Aşağıdaki on bir hadis İstiskâ ve Kusûf bölümlerinden bu ölçüyle seçilmiştir.