Namaz Vakitleri ile İlgili Ayetler

Ezandan sonra okunan dua Buhârî'de nakledilir. Ezan bittikten sonra söylenir ve içinde Hz. Peygamber için makam talebi bulunur.

Namazdan sonra okunduğu sahih kaynaklarda bildirilen birkaç metin vardır. En bilineni "Allâhümme ente's-selâm ve minke's-selâm" duasıdır; ayrıca istiğfar, tesbihat ve Âyetü'l-Kürsî de bu kapsamda nakledilir.

Sübhâneke, namaza başlarken okunan duadır. Dört kısa cümleden oluşur ve dördü de tenzih ifadesidir: talep içermez, yalnızca yüceltme bildirir.

Abdestten sonra okunduğu sahih kaynaklarda bildirilen dua, kelime-i şehadet ve ardından gelen tövbe cümlesidir. Abdest sırasında her uzuv için ayrı okunan dualar ise sahih kaynaklara dayanmaz.

Mescide girerken okunduğu Müslim'de bildirilen dua "Allâhümme'ftah lî ebvâbe rahmetik" ifadesidir. Çıkarken ise "Allâhümme innî es'elüke min fadlik" denir. İki dua arasındaki tek fark istenen şeydir: içeride rahmet, dışarıda lütuf.

Ettehiyyâtü, namazın oturuşlarında okunan duadır. Buhârî ve Müslim'de İbn Mes'ûd'dan nakledilir ve kelime-i şehadetle sona ermesi bakımından namazın merkezindeki metinlerden biridir.

Kur'an'da akşam kelimesi yirmi iki ayette geçer ve bunların on beşinde aynı ayet içinde sabah da anılır. Akşam metinde tek başına duran bir vakit değil, günü kapatan ve sabahla birlikte çerçeve kuran bir uçtur.

Kur'an geceyi iki ayrı yüzüyle anar ve ikisini de olumlar: gece bir örtü ve dinlenmedir, aynı zamanda ayakta durulan bir vakittir. Aynı metinde uykunun nimet, gece kıyamının da üstünlük sayılması bu ikiliğin kendisidir.

Kur'an namazı bir dayanak olarak anar ve zorluğunu da açıkça kabul eder. Aşağıdaki ayetler namazın neyle birlikte istendiğini, neyi engellediğini ve asıl uyarının kime yapıldığını gösterir. Vakitleri anlatan ayetler ayrı bir sayfada toplanmıştır.

Kur'an sabahı birkaç ayrı kelimeyle anar: fecr, subh, bükre, gudüv ve seher. Ortak yanları şudur — sabah hiçbirinde tek başına geçmez, her defasında bir eylemle birlikte anılır: namaz kıl, tesbih et, bağışlanma dile.

İhlâs خ ل ص kökündendir; kökün anlamı bir şeyi katışıktan arındırmaktır. Beyyine 5 emri tek cümlede verir: dini yalnız O'na has kılarak kulluk etmek. Karşıtı ise Mâûn suresinde gösteriş olarak resmedilir.

Kur'an istikameti iki ayette neredeyse aynı cümleyle anar: "Rabbimiz Allah'tır" deyip SONRA dosdoğru olanlar. Aradaki "sonra" belirleyicidir — söylemek başlangıç, üzerinde durmak asıl şarttır.

İsrâ suresi 111 ayettir ve Benî İsrâîl adıyla da anılır. 23-39. ayetleri, Kur'an'daki en yoğun ahlak listelerinden birini taşır.

Nisâ suresi 176 ayettir. 135. ayeti adaleti kişinin kendi ve yakınları aleyhine bile ayakta tutmayı emreder; 36. ayeti iyilik edilecekleri dokuz başlıkta sayar.

Rûm suresi 60 ayettir. 21. ayeti eşler arası ilişkiyi "meveddet ve rahmet" ile tarif eder; 30. ayeti ise fıtrat kavramının Kur'an'daki dayanağıdır.

Asr suresi Kur'an'ın 103. suresidir ve 3 ayettir. Adı "zaman" anlamına gelir. Üç ayette bir hüküm ve tek bir istisna bildirir; istisnanın dört şartı vardır.

Duhâ suresi 11 ayettir ve adı "kuşluk vakti" anlamına gelir. Sure bir teselli ile başlar, geçmişteki üç durumu hatırlatır ve üç emirle biter.

Fecr suresi 30 ayettir ve adı "tan vakti" anlamına gelir. Surenin merkezinde bir düzeltme vardır: nimet de darlık da imtihandır, ikisi de ikram veya aşağılama değildir.

Tesbihat, sübhânallâh, elhamdülillâh ve Allâhü ekber cümlelerinin tekrarlanmasıdır. Namaz sonrası okunması ve sayısı sahih kaynaklarda bildirilen az sayıdaki zikirdendir.

Akşam zikirleri, gün batımından sonra okunması kaynaklarda bildirilen metinlerdir. Sabah zikirleriyle büyük ölçüde aynıdır; farkı, iki ifadenin zaman kalıbının değişmesidir.

Sabah zikirleri, hadis kaynaklarında sabah vaktine özel olarak nakledilen dua ve zikirlerdir. Aşağıdaki metinler sahih kaynaklarda yer alan en yaygın örneklerdir.

Uyku öncesi zikirler, yatağa girildiğinde okunduğu hadis kaynaklarında bildirilen metinlerdir. Namaz sonrası tesbihattan farkı sayıda görülür: bu rivayette tekbir 33 değil 34'tür.

Betûl, ب ت ل kökünden gelir ve "kendini yalnızca Allah'a veren, dünyadan ayrılan" anlamındadır. Kök Kur'an'da bir kez geçer: Müzzemmil 73:8'de "kendini bütünüyle O'na ver" emrinde. İsim, Hz. Meryem ve Hz. Fâtıma'nın lakabı olarak yerleşmiştir.

Duhâ, güneşin yükselmeye başladığı kuşluk vaktidir. Kur'an'ın 93. suresi bu adı taşır ve "Kuşluk vaktine yemin olsun" diye başlar. Kelime ayrıca A'râf 7:98 ve Tâhâ 20:59'da vakit bildirmek için kullanılır.

Mi'râc, "yukarı çıkma aracı, merdiven" demektir. Bu tekil biçim Kur'an'da GEÇMEZ; çoğulu "meâric" iki ayette geçer ve 70. sure bu adı taşır. Miraç olayının anlatıldığı İsrâ 17:1'de de kelime kullanılmaz.

İhlâs, "bir şeyi katkısız hâle getirmek" anlamındaki h-l-s kökünden gelir. Bir amelin yalnızca Allah için yapılmasını ifade eder. Karşıtı riyâdır: ameli başkasına göstermek.

Takvâ, "korunmak, sakınmak" anlamındaki v-k-y kökünden gelir. Türkçede çoğu zaman "Allah korkusu" diye karşılanır; ancak kökün anlamı korkmak değil, korunmaktır. İkisi aynı şey değildir.

İstikamet, doğru yön üzerinde durmak ve orada kalmaktır. Kur'an bunu "emrolunduğun gibi dosdoğru ol" emriyle bildirir ve hemen ardından taşkınlığı yasaklar. Kaynaklarda istikamet kusursuzluk değil, yönü koruma olarak tarif edilir.

Niyet, bir işi hangi maksatla yaptığına dair kalpteki yönelmedir. "Ameller niyetlere göredir" rivayeti bu kavramın ana dayanağıdır. Türkçede çoğu zaman ibadetten önce söylenen kalıp cümleyle özdeşleştirilir; kaynaklarda ise niyetin yeri kalp olarak gösterilir.

Buhârî’nin ezan bölümü bir çağrıyla açılır: topluluk büyüyünce namaz vaktini duyuracak bir işaret arandı ve seçilen şey bir alet değil, insan sesi oldu. Aşağıdaki otuz bir rivayet o çağrının etrafında toplanan cemaati anlatır — mescide giden adımlar, beklemenin kendisi, öne geçen ve yerini devreden imam, bir de imamın arkasındakileri gözetmesi. Namazın kılınış biçimi, ezanın lafzı ve cemaatin hükmü gibi fıkhî sorular bu sayfanın konusu değildir.

Buhârî Sahîh'inde cumaya ayrı bir kitâb ayırır ve kırk bir bâb boyunca bu günün rivayetlerini toplar. Aşağıdaki yirmi bir hadis o bölümden seçilmiştir: cuma gününün ayrı bir gün olarak anılması, hazırlık ve temizlik, erken gitmek, hutbe sırasında susmak ve içinde duanın karşılık bulduğu bildirilen saat. Sayfa cumanın fıkhî hükümlerini anlatmaz.

Buhârî Sahîh’inde gece namazına ayrı bir bölüm ayırır: Kitâbü’t-Teheccüd. Aşağıdaki yirmi iki hadis bu bölümden seçilmiştir — gece kalkmanın değeri, kalkma vakti ve seher, gücün yettiği kadarıyla çizilen ölçü, bırakmamanın azlıktan üstün tutulması ve vitrin gecenin kapanışındaki yeri. Sayfa rekât sayısı, vitrin hükmü ya da kaza usulü gibi fıkhî soruları konuşmaz.

Buhârî'nin namaz kitabındaki rivayetler çoğu zaman bir kural değil bir sahne aktarır: tek elbiseyle kılınan namaz, dikkati dağıtan bir nakış, namazın ortasında değişen kıble, kerpiçten örülmüş bir mescid. Aşağıdaki 55 hadis o sahneleri Arapça metni ve bu sitenin kendi Türkçe anlamıyla verir. Namazın kılınış biçimine dair hüküm bu sayfanın konusu değildir.

Buhârî Sahîh'inde namaz vakitlerine ayrı bir kitâb ayırır ve kırk bir bâb boyunca vakitle ilgili rivayetleri toplar. Aşağıdaki yirmi hadis o bölümden seçilmiştir: namazı vaktinde kılmanın değeri, vaktin geçirilmesinin ağırlığı ve vaktin saatle değil gökyüzüyle okunuşu. Sayfa bir vakit çizelgesi vermez.

Hadis kaynaklarında dua hem emredilen bir davranış hem de bir üsluptur: ne isteneceği kadar nasıl istendiği de anlatılır. Aşağıdaki hadisler Buhârî'nin Deavât (dualar) kitâbından seçilmiştir; her birinin Arapça metni, Türkçe anlamı ve kitâb-bâb atfı birlikte verilmiştir.

Arefe günü, hac ayı Zilhicce'nin 9. günüdür; hacıların Arafat'ta vakfe yaptığı gündür. Hacda olmayanların bu gün oruç tutması Müslim'de sahih olarak nakledilir. Türkçede "arefe" her bayramın önceki gününü anlatacak şekilde genelleşmiştir; sahih rivayetteki oruç ise özellikle Zilhicce'nin 9. günüyle ilgilidir.

Cuma, Kur'an'da adıyla anılan tek gündür. Cuma suresi 9-10. ayetler bu günü düzenler ve dikkat çekici bir denge kurar: önce bırakmayı, hemen ardından dağılmayı emreder. Bu sayfa sahih rivayetlerle yaygın iddiaları ayırır.

Kadir Gecesi, Kur'an'ın indirilmeye başlandığı gecedir ve Kadr suresinde "bin aydan hayırlı" olarak nitelenir. Hadis kaynaklarında Ramazan'ın son on gecesinin tek gecelerinde aranması tavsiye edilir.

Mevlid Kandili, Hz. Peygamber'in doğum yıl dönümü olarak Rebîülevvel ayının 12. gecesinde anılır. Doğumun kendisi tarihî bir olaydır; ancak günü konusunda klasik kaynaklarda görüş ayrılığı vardır. Doğumla bir ibadeti açıkça ilişkilendiren sahih rivayet, yıllık bir geceden değil, haftalık pazartesi orucundan söz eder.

Miraç Kandili, Recep ayının 27. gecesi olarak anılır. Burada iki ayrı şey vardır ve karıştırılmamalıdır: İsrâ ve Miraç olayının kendisi Kur'an'da ve sahih hadis kaynaklarında bildirilir; olayın hangi gece gerçekleştiği ise sahih kaynaklarda yazmaz. 27 Recep tarihi sonradan yerleşmiş bir kabuldür.

Ramazan, Kur'an'ın indirilmeye başlandığı ve orucun farz kılındığı aydır. Bakara 183-187 bu ayı düzenler. Ayetlerin dikkat çeken yanı, orucu bir yük olarak değil bir kolaylık çerçevesinde anlatması ve tam ortasına duayla ilgili en doğrudan ayeti yerleştirmesidir.

Kur'an günü saat saat bölmez ama belirli vakitleri adıyla anar: fecr, seher, kuşluk, gündüzün iki ucu, akşam ve gecenin bir kısmı. Bu sayfa o vakitlerle ilgili ayetleri, duaları, zikirleri ve sureleri bir arada toplar.

Kur'an namazı bir yük olarak değil, bir dayanak olarak anar ve zorluğunu da kabul eder. Bu konu altında namazla ilgili ayetler, namazda okunan dualar ve ilgili kavramlar bir arada bulunur.